ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΕΝΗΣ
Η κοινότητα αποτελείται από τα χωριά Στενή, Κέχρος, Μυρσίνη Ποταμιά.


ΣΤΕΝΗ

Το χωριό βρίσκεται στα δυτικά κράσπεδα του Τσικνιά. Ίσως κτίστηκε κατά τα βυζαντινά χρόνια. Πρέπει να είναι συνένωση με τους οικισμούς Σποράδο και Καμάρι. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού είναι κτισμένα δεξιά και αριστερά του κεντρικού δρόμου. Μπαίνοντας στο χωριό, αριστερά, είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, όπου και η πλατεία του χωριού με το παλιό πλυσταριό. Στο Καμάρι είναι η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Η Στενή τα παλιά χρόνια είχε ξεχωριστή θέση στο νησί, η βιοτεχνία παραγωγής παπουτσιών μέχρι το 1940-1945 ήταν η πιο δυναμική βιοτεχνία του τόπου. Τώρα δεν υπάρχει ίχνος από τα παλιά τσαγκαράδικα και την άλλοτε ακμάζουσα τέχνη. Σήμερα λειτουργεί μία βιοτεχνία ταπητουργίας υπό την αιγίδα του Ε.Ο.Μ.Ε.Χ. Έχει ιατρείο, μπακάλικα, κρεοπωλεία, ταβέρνες και το απίθανο μαγαζί "Απόδραση". Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία. Μικρό, γραφικό χωριό, αρκετά παλιό, όπως όλα τα χωριά μας, με την εκκλησία της Παναγίας του Ελέους να το δεσπόζει. Ωραία εκκλησία, με θαυμάσιο τρούλο, έχει ένα αξιόλογο ξυλόγλυπτο καλλιτέχνημα με τέσσερις μεγάλες κολώνες, τεράστια στέψη σε σχήμα δαντελωτό, με τη χάρη της τεχνοτροπίας της Αναγέννησης. Το χωριό είναι γνωστό για τη τέχνη των "στρατουράδων" (κατασκευαστές σαμαριών). Στο χωριό παλιά ζούσαν πολλές πολύτεκνες οικογένειες, αλλά δυστυχώς σήμερα το χωριό σχεδόν δεν κατοικείται.


ΜΥΡΣΙΝΗ

Παλιός οικισμός με την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τρίκλητη, μεγαλόπρεπη, με φανταστική αρχιτεκτονική διάταξη του κτιριολογικού της όγκου. Επάνω από το ιερό βήμα, ο τρούλος με 8 όρθιους φεγγίτες. Στα κλίτη έχει μαρμάρινα βήματα με αξιόλογες εικόνες. Το καμπαναριό είναι επιβλητικό με τέσσερα "φανάρια" και δύο καμπάνες. Δύο θυρεοί συμπληρώνουν το διάκοσμο του καμπαναριού. Κι εδώ συναντάμε τις καλοσυνάτες, φιλόξενες φιγούρες να ομορφαίνουν το χωριό με τους πλακόστρωτους δρόμους πάντα ασβεστωμένους, με τις αυλές γεμάτες ορτανσίες, βασιλικούς.


ΛΕΙΒΑΔΑ

Είναι το Θέρετρο των κατοίκων της Μυρσίνης. Αφού κατηφορίσουμε το χωμάτινο δρόμο που οδηγεί προς τη Λειβάδα, θ' ανταμειφθούμε από το θέαμα που θα αντικρίσουμε. Άσπροι ογκόλιθοι, σμιλεμένοι από την αλμύρα και τον αέρα στο διάβα των αιώνων, δημιουργούν ένα θέαμα εκπληκτικό. Εδώ αφήνεις τη ψυχή σου να σε οδηγήσει σε άλλες διαδρομές. Εδώ θα δούμε την εκκλησία της Παναγίας της Λειβάδας, όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι, Είναι η πιο πλούσια σε νερό περιοχή, με περισσότερο από 500 κυβικά μέτρα. Εδώ έγινε και το μεγάλο χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ο.Κ έργο της λιμνοδεξαμενής με χωρητικότητα 400.000 κυβικών μέτρων. Στη Λειβάδα λειτουργεί ταβέρνα όπου μπορείτε να φάτε.


ΠΟΤΑΜΙΑ

Ένα επίσης μικρό και γραφικό χωριό, με θέα τη θάλασσα και κτισμένο εκεί που σμίγουν οι ρεματιές "Ξινάρι" ,'Τουρούνη" και "Ακήρατου", με πολλά τρεχούμενα νερά που για πολλά χρόνια κινούσαν 4-5 νερόμυλους της περιοχής. Το χωριό είναι πολύ παλιό, με πλακόστρωτους δρόμους, λουλουδιασμένες αυλές. Με την εκκλησία της Καρμήλου, τρίκλητη βασιλική με τρούλο πάνω από το ιερό βήμα, που την έκτισαν οι ίδιοι οι κάτοικοι με προσωπική εργασία, χωρίς αρχιτέκτονα. Ένα ξύλινο βήμα από τον ξυλόγλυπτη Δελατόλα Γεώργιο από το χωριό Αγάπη, στολίζει το εσωτερικό της.


ΤΣΙΚΝΙΑΣ

Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού, με ύψος 7Ί5μ και είναι το ψηλότερο βουνό της Τήνου, στα "πόδια" του οποίου αρχίζει το Ικάριο πέλαγος. Πολλές ιστορίες λέγονται για το βουνό αυτό: α) ότι εκεί κατοικούσε ο θεός των ανέμων ο Αίολος, β)ότι ο Ηρακλής σκότωσε τα παιδιά του Βορέα, Ζήτη και Κάλαη, και ο θεός Βορέας περίλυπος κατέβαινε από τα παλάτια του στη Θράκη και τα θρηνούσε. Και από τότε έρχεται τακτικά στον Τσικνιά, για να κλάψει τα παιδιά του γ)ότι ο Ποσειδώνας έπνιξε τον Αίαντα, το γιο του Αλέα, από την Λοκρίδα. Το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι των γύρο χωριών έβρισκαν εδώ καταφύγιο, στους δύσκολους καιρούς, από τους πειρατές και όλους τους εχθρούς που μάστιζαν το Αιγαίο. Βιγλάτορες φύλαγαν στις κορυφές του, στα βυζαντινά και βενετσιάνικα χρόνια, πρόσεχαν τις θάλασσες από το βοριά προς τη Χίο, από το Νοτιά προς τη Μύκονο και την Πάρο, από την ανατολή προς την Ικαρία. Άναβαν φωτιές τα βράδια στέλνοντας σήμα στα χωριά να φυλάγονται. Στην κορυφή είναι το εξωκλήσι του προφήτη Ηλία, που γίνεται το πανηγύρι στις 17 Ιουλίου. Ο δρόμος ξεκινάει από το καμάρι Στενής. Η θέα των απέναντι νησιών είναι καταπληκτική. Μύκονος. Δήλος, Ρήνεια, Νάξος, Πάρος, Σύρος, Σέριφος, Σίφνος κ.α. Τα άκρα του βουνού λέγονται "Διάσελα", το νότιο "Φερό Κρημνό" και το ανατολικό "Φερά Κρημνό". Για τους τολμηρούς ορειβάτες αξίζει το κόπο η ανάβαση μέχρι την κορυφή αρκεί να μη φυσάει ο βοριάς. Αφού φτάσετε απολαμβάνετε τη θέα ολόκληρου του νησιού και νιώθετε κυρίαρχοι του.