ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΝΙΑ

    Τα Τουρκοβούνια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας της πόλης και φυσικό όριο της. Φαίνεται ότι ο πρώτος που κάνει λόγο στα γραπτά του για το βουνό είναι ο Παυσανίας στα "Αττικά" του. Τον ονομάζει "Αγχεσμό". Λεει μάλιστα ότι στην κορυφή του βρίσκεται ξόανο του θεού Δία: "Διός άγαλμα Αγχεσμίου" καιρικού θεού, δηλαδή του θεού που ρύθμιζε τις καιρικές συνθήκες. Σύμφωνα με τον μύθο, από εκεί ο πατέρας των θεών έριχνε τις αστραπές και τις βροντές.
    Η λέξη "Αγχεσμός" πιθανότατα προέρχεται από την λέξη "άγχη" που θα πει πλησίον και "εσμός" που σημαίνει αυτός που εξορμά δυνατά. 
    Το όνομα Αγχεσμός διατηρήθηκε μέχρι τον 3ο-5ο μ.Χ. αιώνα. Από εκεί και πέρα μετονομάζεται σε "Λυκοβούνια". Για το νέο όνομα υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία από αυτές αναφέρει ότι ονομάστηκε έτσι εξαιτίας των λύκων που ζούσαν στο δάσος του βουνού. Άλλη βασίζεται σε ένα μύθο: από τον "Λύκο", ένα από τους τρεις γιους του Ερεχθέα, βασιλιά της Αττικής, στον οποίο άφησε κληρονομιά τα βουνά. Και η τελευταία εκδοχή εξαιτίας του φωτός που έλουζε τα βουνά (Λύκος = φως). 
    Το 15ο αιώνα μ.Χ. τα Λυκοβούνια παίρνουν το σημερινό τους όνομα "Τουρκοβούνια", γιατί οι Τούρκοι το 1456 οχυρώθηκαν εκεί για ενάμιση χρόνο.
    Μέχρι της αρχές του 20ου αιώνα στα Τουρκοβούνια εκπαιδευόταν το Ιππικό, μέχρι το 1943 η Σχολή Ευελπίδων ενώ μέχρι το 1946 έκανε ασκήσεις σκοποβολής η Αστυνομία.
    Μέχρι το 1941 τα Τουρκοβούνια διατηρούν την πυκνή τους βλάστηση. Η Κατοχή και οι ανάγκες των Αθηναίων για καύσιμα οδήγησαν το μεγαλύτερο μέρος του δάσους σε καταστροφή. Το βουνό και στην διάρκεια του πολέμου παραμένει δύσβατο. Λίγοι τολμηροί καταφέρνουν να το πατήσουν. 
    Η ανάπτυξη της περιοχής και η δημιουργία αρχικά, οργανωμένου οικισμού, έπειτα Κοινότητας και στο τέλος Δήμου δεν αφήνουν αλώβητα τα Τουρκοβούνια.
    Η κατασκευή των λατομείων αλλά και τα σπίτια που αρχίζουν να χτίζονται στους πρόποδες τους και φτάνουν σήμερα σχεδόν μέχρι την κορυφή τους, αλλοίωσαν την μορφή τους.
    Το 1961 η πρώτη διάνοιξη της Λεωφόρου Βεϊκου μέχρι το σημερινό νέο τέρμα συμπαρασύρει μέρος των Τουρκοβουνίων, ενώ η μορφή τους αλλάζει ακόμα περισσότερο αρκετά χρόνια αργότερα με την πλήρη διάνοιξη της και την σύνδεση του Γαλατσίου με τα βόρεια προάστια.